Neyse neler yapıyorsun internette dedim. Ne yapayım bütün gün face, msn dedi. O kadar mı dedim. Ha birde oyun oynuroum flash dedi bana. Bu soruları ve yanıtları siz de kardeşinizden ya da daha yeni yeni büyüyen yeğenlerinizden, herhangi bir çocuktan edinebilirsiniz. bizim friendfeed gibi, twitter veya formspring gibi sitelerde yaptığımız etkinlikleri, paylaşımları, fikir alışverişlerini bırakın da, herhangi bir blogu takip etmek, internette öğrenmek için (dersleri dışında – ki onları da bize soruyorlar- ) yaptıkları neredeyse hiç birşey yok.

Varsa yoksa facebook üzerinden video paylaşmak, onun bunun resmine yorum yazmak, oyun oynamak ve emo emo resim çekip yüklemek. Bütün gün – hele ki yazın – yaptıkalrı tek iş bu. Neredeyse günde 20 saat facebookta birşeyler paylaşıyorlar, msnde deli gibi yazışıyorlar.

Bu gençlerden çok azı bilgisayar ile alakalı  şeyler yapıyor ya da birşeyler öğrenmeye çalışıyor. Bunun geri kalan yüzdesi ise öylece bütün gün ekrana bakıyor ve üretkenlik seviyelerini gün geçtikçe aşağıya çekiyorlar.

Bunun önüne geçip birşeyler yapmalı. Böyle giderse köle olacak gelecek yeni nesiller. Elinde az bilgi olan malı götürecek. eğitim kurumlarına buradan sesleniorum. En başta Milli Eğitim Bakanlığına sesleniyorum; Bu gençlerin aldığı eğitimlerin seviyesini, meslek edinme hevesini yükseltin. Yoksa Atamızın sizlere emanet ettiği gençler hiçbirşey ÖĞRENEMEYECEKLER! Zaten varolan heveslerini korumayı da beceremiyorlar. Lütfen birşeyler yapın. Burada ailelere de çok büyük bir iş düşüyor. Çocuklarınızı büyürken dışlamayın. En deli çağlarında, özellikle ERGENLİK safhasında onları anlamaya çalışın, düşüncelerine karşı çıkıp onları kendinize karşı cephe almaya zorlamayın. Yoksa torunlarınız size lanet okurlar…

Biliyorum çok şey yazılabilir ve ben bugün çok iyi şekilde yazamadım. Bu basın bülteni gibi yazıyı okuduğunuz için teşekkür ederim.

Benzer Yazılar:

1. Sosyal Ağların Zaman Gösterimlerini Blogunuza Ekleyin
2. Yeni Yılın İlk Yazısı…
3. Yeni Facebook Özelliği! Profil Linki!

Hepimiz bir gün öleceğiz değil mi? Bu sorunun cevabını almak için çok uğraşmanıza gerek yok. Şu molla takılanlara sorun hemen 3. sayfa haberi gibi kıyamet gününden başlarlar, bir bakarsınız direkt olarak dininize ve inancınıza gelmiş konu. Yahu biz 1923 yılından beri LAİK bir ülkede yaşamıyormuyuz. Herkesin inancı kendine. Bunu Osmanlı bile böyle uygulamış. Şimdi bu satırları okuyanlar “aha Serkan Dinsiz La” diyecekler :) Değilim merak etmeyin.

Ama insanların inançlarına bazen değişiklikler olabiliyor. Tabii bu din inancını da içine kapsayabiliyor. Ama benim fikirlerimdeki kendi inançlarım değişmeye başladı. İkilemlerde kalmaktan nefret eden ben, şimdi ikilemler aleminin ta dibindeyim. Yukarıya da çok uzun bir yol var. Tırmanamayacak kadar da yorgunum işin açıkçası.

Bunu sebebinin ne olduğunu anlamaya çalıştığımda dönüp dolaşıp tilki gibi yazının başına dönüyorum. İnsanlarla beraber yaşamak neden zor geliyor ki bana? İşte bunun cevabını bulamıyorum zaten, Sorun o!

Buhran gibi birşey mi hakikaten bu. Arkadaşlar yorum yazarsanız bu konuda memnun olurum.

Aslında ukalaca tavırlar takınan o kadar çok insan var ki etrafımda. Bunların içinde eskiden kendini “kankam” olarak görenler de var. İnsanlar bir akım öğrenmeye görsün, hemen peşine taklıyorlar. EMO, SATANİST, son olarak VAMPİRLER çıktı. :)

Bugün bir gerçeği daha öğrendim. Eğer kontörün yoksa cebine mesaj düşmezmiş. Vay be! Ya da daha önce öğrendiğim birşey var. Eğer insanlar senin bir konuda uzman olduğunu öğrenirse, bu konu hakkında her başları sıkıştığında arar. Sen emek harcar işin sonunda “ya kankamsın ayıp olur para alamam” vb. konuşmalar yaparsın. Sonrasında her böyle bir durum olduğunda aranırsın ama iş – arkadaşlık ortamındaki çıkarcı kişiler tarafından sömürülürsün. Buna da kocaman bir VAY BE!

Ben yavaş yavaş bu yazıyı yazarken çözümlüyorum galiba insanlarla yaşamayı neden sevmediğimi. Ben insanların şu son zamanlarda takındıkları saygısızlıktan tiksiniyorum yahu! Bu sorunu topunuzun köküne kibrit suyu diyerek geçiyorum.

Eminim ki bu yazıyı okduktan sonra “vay o. çocuğu! bide kankam oluyordu. aramıcam ulan seni!” diyen arkadaşlar olacaktır. Aramama konusunu memnuniyetle karşılar, anneme ettiğiniz kötü sözü sizin annenize iade ederim.

Tabi bu yazdıklarıma lütfen ama lütfen içten yardım ettiğim arkadaşlar alınmasınlar. Onlar için gece gündüz çalışırım. Sadece bir Teşekkürleri yeter.

TinyMCE isyan edicek gene yazı penceresini baya uzattım :)

İşte arada yazmak böyle birşey. Doluyor insan…

Yazı biterken biten şarkı : Sezen Aksu – İzmirin Kızları (Ulen güzel bişi bunu yazmak dur unutmazsam her yazımın sonuna ekliyim)

Selametle…

Benzer Yazılar:

1. Gene Yazasım Geldi…
2. Özledik Seni Atam…

Ancak asıl mesele olan bu video içinde geçen cümlelerin şu sıralar Kemalist olanların dinsiz sayıldığı veya en basitinden Laik bir görüşe sahip olan kişilerin dinsiz , imansız sayıldığı bir döneme yaklaşırken, insanlar arasında başı örtülü-başı açık diye ayrı yapılmaya başladığı dönemlerden geçiyoruz. Yarınımızı emanet edeceğimiz gençlik olacak olan yeni nesil yavrucaklar EMO tutkusunda, tepedekiler gaflet haline bürünmeye yaklaşmışken, biz de hazır yaftalanmaya başlanmışken atamızın şu sözlerine bir kualk verin derim ben.

Lütfen bu videoyu izleyin

No related posts.

Bunu yapınca diğer insanlar arasında da farklı görülüyorsunuz. Özellikle ergenlik dönemine rast gelen bu durumlarda aileler bizi anlamaya çalışmadığından, ya da anlayamadığından olsa gerek sancılı geçiyor bu dönemler ve şu zamanlarda “EMO” denilen tiplere karşıyıyorlar.

Bizim zamanımızda (çok yaşlı da değiliz ya ergenlik zamanlarında) yok RAP, METAL, Serseri Takılanlar vardı. Ha R.A.P bir müzik türüdür, Metal bir ROCK türdür ama bu yaşam tarzının en uçuk hallerini yaşamaya çalışan ve dahası bu ergenlik çağlarındaki kız/erkek çocuklarını kendi emellerine alet etmek isteyen kişilerin ellerine kalabiliyorlar.

İşte bu düşünceyle yola çıkarak bazı şeylerin yapılmasını kısıtlayan anne ve babaları anlayamayan ergen kardeşlerimizde bu kişilerin kucaklarına kendilerini atıyorlar.

Olmuyor bu seferde ortalık karışıyo :)

Ama bizim yapmamız gereken (hem genç, hem de ebeveyn olarak) bu durumları usulca anlatmak ve anlamaya çalışmak.

Üstlerine gitmeyelim çocukların. Ergenliklerinde dikkat edecekleri konuları onlara açıklayalım yeterli olur bence.

Ve siz de arkadaşlar ailelerinizin söyledikleri şeyler ağır gelse de dinleyin ve tartın lütfen.

NoT: EMO luk diye birşey yok. Kapılmayın çocuklar. Dilimizi kütleştirmekten ve kısırlaştırmaya çalışmaktan başka birşey değil o!

No related posts.