KaiseRCrazY.CoM, Serkan Algur » dede

Yaşam Kısa bir Hikaye…

Serkan Algur — Tue, 05 Oct 2010 21:44:40 +0000

“Hayat çok kısa, değerini bilmek gerek” derdi dedem hep bana. Dediği gibi de 58 yaşında öldü. Yakıştıramadım ben ona ölümü hiç. Bugün (6 ekim) de gömdük biz onu. Görünmez bir el tarafından hayatımızdan sökülmüştü dedem. Tontoş yanaklarına bir daha sarılamayacağım, öpemeyeceğim diye çok ağladım. Ufaktım, ufacıktım onu kaybettiğimde. 14 yıl oldu. Ben o zaman 10 yaşımdaydım. Yine doğum günüme 21 gün kalmıştı. Eve dönüyordum hiçbirşeyden habersiz, hatta okulda sabahçı – öğlenci olma durumu seçilecektir bir sonraki gün. Öğretmen eksikliğinden…

Ama ne ben gidebildim bigün sonra okula, ne de dedem vardı hayatımda. Babam bir tarafta belli etmese de yıkılmış ama hala ayakta duruyordu. E kolay mı babasını kaybetmişti oda. Hacı Mahmut oradan kalkmıştı, hain bir kalp krizinde gitmişti hemde, tek seferde, sicil defterinde yoktu artık devamı…

Dedemin tek erkek torunuydum ben, hala da öyleyim. 14 yılda benden başka erkek olmadı bizim ailede. Hala dedemin sabah ben onlarda yatarken gelip uyandırdığı gibi uyandığımı hissederim her sabah. İçime işlemiş… Daha da işlenmişliği bitmesin zaten. Ben onuböyle anmak, hatırlamak, duygulanmak, ona dua etmek istiyorum.

Dedemin mezarına giderdik her bayram. Bu bayram ben gitmedim. Sonra gittim. Herkes uyurken gittim sabaha karşı. Bazı özel sebeplerimden dolayı.

Seni özledim ben dede. 14 yıl oldu, sanki dün gibi senin kapıdan tabutla veda edişin…. Özledim ulan! :(

Yaşam Kısa bir Hikaye… KaiseRCrazY.CoM, Serkan Algur sitesinde yer almaktadır. İzinsiz Yayınlamanaz.

Benzer Yazılar

Kısa Ayın Kısa Yazıs�...

Kısa Bir Mola...

Kablosuz Yaşam Ne Kadar ...

Birşeyler Yazmanın Zamanı Geldi…

Serkan Algur — Wed, 01 Jul 2009 23:33:17 +0000

Bazen insanlarla beraber yaşamak zor geliyor. Nedenini açıklamak istiyorum ama buna sebep olan şey aklıma gelmiyor işin açıkçası. Son zamanlarda hakkımda yazdığım şeyleri okuyanlar “amma karamsar çocukmuş be” diyebilirler. Son 1 -1.5 aydır yaşadıklarım sıkıntılı şeyler de ondan. Dedemin rahatsızlığı, sonra ailemle olan şahsi ve genel ailevi tartışmalar. Lar lar lar! böyle uzayıp gider bunları yazmaya kalksam. Micheal Jackson öldüğü gün aklıma geldi gene. O yazıyı yazarken ellerim titremişti…

Hepimiz bir gün öleceğiz değil mi? Bu sorunun cevabını almak için çok uğraşmanıza gerek yok. Şu molla takılanlara sorun hemen 3. sayfa haberi gibi kıyamet gününden başlarlar, bir bakarsınız direkt olarak dininize ve inancınıza gelmiş konu. Yahu biz 1923 yılından beri LAİK bir ülkede yaşamıyormuyuz. Herkesin inancı kendine. Bunu Osmanlı bile böyle uygulamış. Şimdi bu satırları okuyanlar “aha Serkan Dinsiz La” diyecekler :) Değilim merak etmeyin.

Ama insanların inançlarına bazen değişiklikler olabiliyor. Tabii bu din inancını da içine kapsayabiliyor. Ama benim fikirlerimdeki kendi inançlarım değişmeye başladı. İkilemlerde kalmaktan nefret eden ben, şimdi ikilemler aleminin ta dibindeyim. Yukarıya da çok uzun bir yol var. Tırmanamayacak kadar da yorgunum işin açıkçası.

Bunu sebebinin ne olduğunu anlamaya çalıştığımda dönüp dolaşıp tilki gibi yazının başına dönüyorum. İnsanlarla beraber yaşamak neden zor geliyor ki bana? İşte bunun cevabını bulamıyorum zaten, Sorun o!

Buhran gibi birşey mi hakikaten bu. Arkadaşlar yorum yazarsanız bu konuda memnun olurum.

Aslında ukalaca tavırlar takınan o kadar çok insan var ki etrafımda. Bunların içinde eskiden kendini “kankam” olarak görenler de var. İnsanlar bir akım öğrenmeye görsün, hemen peşine taklıyorlar. EMO, SATANİST, son olarak VAMPİRLER çıktı. :)

Bugün bir gerçeği daha öğrendim. Eğer kontörün yoksa cebine mesaj düşmezmiş. Vay be! Ya da daha önce öğrendiğim birşey var. Eğer insanlar senin bir konuda uzman olduğunu öğrenirse, bu konu hakkında her başları sıkıştığında arar. Sen emek harcar işin sonunda “ya kankamsın ayıp olur para alamam” vb. konuşmalar yaparsın. Sonrasında her böyle bir durum olduğunda aranırsın ama iş – arkadaşlık ortamındaki çıkarcı kişiler tarafından sömürülürsün. Buna da kocaman bir VAY BE!

Ben yavaş yavaş bu yazıyı yazarken çözümlüyorum galiba insanlarla yaşamayı neden sevmediğimi. Ben insanların şu son zamanlarda takındıkları saygısızlıktan tiksiniyorum yahu! Bu sorunu topunuzun köküne kibrit suyu diyerek geçiyorum.

Eminim ki bu yazıyı okduktan sonra “vay o. çocuğu! bide kankam oluyordu. aramıcam ulan seni!” diyen arkadaşlar olacaktır. Aramama konusunu memnuniyetle karşılar, anneme ettiğiniz kötü sözü sizin annenize iade ederim.

Tabi bu yazdıklarıma lütfen ama lütfen içten yardım ettiğim arkadaşlar alınmasınlar. Onlar için gece gündüz çalışırım. Sadece bir Teşekkürleri yeter.

TinyMCE isyan edicek gene yazı penceresini baya uzattım :)

İşte arada yazmak böyle birşey. Doluyor insan…

Yazı biterken biten şarkı : Sezen Aksu – İzmirin Kızları (Ulen güzel bişi bunu yazmak dur unutmazsam her yazımın sonuna ekliyim)

Selametle…

Birşeyler Yazmanın Zamanı Geldi… KaiseRCrazY.CoM, Serkan Algur sitesinde yer almaktadır. İzinsiz Yayınlamanaz.

Benzer Yazılar

Gene Yazasım Geldi...

Söylenecek Son Bir Cümle Var…

Serkan Algur — Tue, 02 Jun 2009 18:28:53 +0000

Yok olmanın eşiğine gelen dünyanın otasında sadece Türkler kaldığında kıyamet kopacaktır diye bir yazı okumuştum gerçekliğinden pek emin olmayarak. Gerçek de olsa sanırım o zamalarda ben dünyada olmayacağımdan, yani cehennemin dibinde olacağımdan, pek bi sorun olmayacak gibi :) Ama şu üstteki cümleden de anlaşılacağı gibi millet dünyanın sonunu bulacak ve millet fezaya doğru giderken bize el sallayacak. Biz gene teknolojisiz kalıyoruz yani. Standart Türk beyin göçü :)

Ama geçen şunu anladım. Bazen ölümün eşiğine de gelsen söyleyeceğin son bir cümle kalıyor. Popona pamuk tıkanmadan önce -yani bi ışık görmeden önce- söyleyeceğin bir cümle elbet olacak. Bu “kekeke” de olabilir “Eşhedü” ile başlayıp asla bitiremediğin bir Kelime-i Şehadet de olabilir. Ama asla bilemezsin nasıl bir biçimde biteceğini, tabii intihar girişiminde başarılı olmazsan.

Bu birşey anlatmaya çalışıp doğru cümleyi bulamadığım bu yazıyı sanırım dün akşam dedemi kaybetme safhasına kadar gelmişken kurtarmış olmanın getirdiği ve daha çıkamadığım şoktan yazamadım. Neyse aklım toplanınca daha doğru bir şekilde yazarım.

Selametle.

Söylenecek Son Bir Cümle Var… KaiseRCrazY.CoM, Serkan Algur sitesinde yer almaktadır. İzinsiz Yayınlamanaz.

Benzer Yazılar

No related photos.